Engelli kardeÅŸlerimiz için hiçbir ÅŸey yapmıyoruz. Onların sorunlarına, sıkıntılarına kulak vermek bir yana dursun, kimi zaman da kırıp, üzüyoruz. Görme, iÅŸitme yahut bedensel engelli kardeÅŸlerimizin ülkemiz ÅŸartlarında yaÅŸam sürdürmelerinin çok güç olduÄŸunun farkına varmak gerek. Yürüdüğümüz yollar, bindiÄŸimiz otobüsler, kullandığımız araçlar… Sanki engelli kardeÅŸlerimizin iÅŸini daha da zorlaÅŸtırmak için uÄŸraşıyor gibiyiz. Yapıcı deÄŸil hiçbir çözüm önerisi. Önerilen her ÅŸey ucuz ve geçici ne yazık ki. KardeÅŸlerinin durumuna kayıtsız kalan bizleriz engelli. Duygu yoksunu engellileriz!

  Yakın zamanda bakanlarımızdan biri ile engelli kardeÅŸimiz arasında geçen diyaloÄŸu hatırlıyor musunuz? KardeÅŸimiz “Asgari ücretler az Sayın Bakanım.” diyor bakanımız ise “Kör olduÄŸun halde iÅŸ verdik.” ÅŸeklinde tepki gösteriyor. AÅŸağıda videosu var. Ä°zlemeyenler bir baksın.

  Bakanın söylediği cümleleri engelli kardeşlerimize her gün binlerce kişi söylüyor. Bakanın çıkışı sokaktaki vatandaşın cümlelerinin yanında devede kulak kalır elbette. Sonraları bakan özür diledi falan ama kalp kırıldığı zaman kolay tamir olmuyor. Duyguları darbe alan genç kardeşimize ve diğer tüm engelli kardeşlerimize yaptığımız haksızlığın bedelini ödememiz mümkün değil.

  Asıl engelli kim? Engelleri olduğu halde çalışmak, alın teri dökmek isteyen kardeşlerimiz mi yoksa halden ve hislerden anlamayan bizler mi? Yorum sizlerin!

Engelli kardeşimizle Sağlık Bakanı Recep Akdağ arasında geçen diyalog: