Her yolculuk hüzünlendirir beni. Gar, terminal, ayrılık varsa gözlerimde de yaÅŸ var demektir. Hemen annem düşer aklıma. Sanki ondan ayrılıyormuÅŸum gibi gelir her yolculuk sırasında. Hele cam kenarı ise biletim, yol üstündeki tüm otogarlarda annem el sallar bana. Yapışırım cama aÄŸlamaklı ve “Tamam annem!” derim. Çünkü her el sallayışında “Kendine dikkat et yavrum!” der annem oÄŸluna. Bu yüzden yolculuklarım hüzünlü olur benim. Yollar bitmek bilmez, anneme kavuÅŸacağım vakit bir türlü gelmez. Birkaç saatte çöker, yaÅŸlanıverir gencecik adam cam kenarında…

  Yolculuk sonunda anneme kavuÅŸmak olmasa da ona doÄŸru giderim ben her yola çıkışımda. Umudumdur o benim… DiÄŸer koltuklardaki analara bakınca burkulur yüreÄŸim… Åžimdi ÅŸu koltukta olmasam kesin annemin dizinin dibindeydim.

  Uyumaya çalışırım ama hiç muzaffer olamam yolculuk esnasında. Sahi uyusam annem yoklar mı kapıyı aralayıp? Ãœstümü örtüp saçımı okÅŸar mı acaba? Öyleyse uyurum… Ne yapar eder uyurum! Yeter ki deÄŸsin annemin cennet elleri saçlarıma.

  Yolculuk sonunda anneme kavuşmak olmasa da ona doğru giderim ben her yola çıkışımda. Umutla!