nuManaGa.com

Torpil

  Simit kuyruğunda bile bir kimsenin önüne geçmişliğim yok, tanıdıklarıma göz kırpıp bir şey istemişliğim de… İstemedim… Ne yapayım? İsteyemedim! Nedir yani öldük mü? Hayattayız işte. Makam yok henüz ama olmayacak değil ya? İlle de torpil mi gerek? İlle de dayıların telefonlara sarılması, hocaların “Sen bu yana gel yavrum…” demesi gerekiyor mu? Bence gerekmiyor. Kendim yaparım arkadaş! Kimsenin bir tuğla koymasına gerek yok duvarıma… Yolumu da bulurum, kanalımı da açarım, suyumu da getiririm… Böylesi daha makbul. Zaten torpil yapacak bir yakınım da yok çok şükür!

  Kısacası ben ahalinin anladığı torpil işlerinden anlamıyorum. Benim bildiğim torpil başka. Çocukken marketten alırdık biz torpili. Yakardık fitilini… Ateşlerdik, eğlenirdik… Eğlenme hususunda problem yok sanırım. Onların torpili de eğlendiriyor ki yüzlerinde sırnaşık, kirli bir gülümseme oluyor bazılarının. Gülüşler farklı işte! Bizim saf kahkahalarımız gibi olabilir mi? Neyse bir keresinde tuğlanın içine doldurmuştuk bir dünya torpili, etraf toz duman olmuştu… Yaralar, bereler, sıyrıklar… Sonra birbirimize bakıp bakıp gülmüştük arkadaşlarla. Çocukluk işte…

  Hala çocuğum ve hala torpilin hasının marketlerde satıldığı kanısındayım. Ben bildiğimden şaşmam arkadaş! Torpil istersem gider köşedeki bakkaldan alırım. Kimileri vekillerden, müdürlerden falan istiyor. Anlamış değilim!

YAZIYI BEĞENDİN Mİ? DURMA PAYLAŞ!
Etiketler: , , ,

Bir Yorum Yazın

Önceki yazıyı okuyun:
Yorum Sizin
Yorum Sizin

  Engelli kardeşlerimiz için hiçbir şey yapmıyoruz. Onların sorunlarına, sıkıntılarına kulak vermek bir yana dursun, kimi zaman da kırıp, üzüyoruz....

Kapat