Simit kuyruÄŸunda bile bir kimsenin önüne geçmiÅŸliÄŸim yok, tanıdıklarıma göz kırpıp bir ÅŸey istemiÅŸliÄŸim de… Ä°stemedim… Ne yapayım? Ä°steyemedim! Nedir yani öldük mü? Hayattayız iÅŸte. Makam yok henüz ama olmayacak deÄŸil ya? Ä°lle de torpil mi gerek? Ä°lle de dayıların telefonlara sarılması, hocaların “Sen bu yana gel yavrum…” demesi gerekiyor mu? Bence gerekmiyor. Kendim yaparım arkadaÅŸ! Kimsenin bir tuÄŸla koymasına gerek yok duvarıma… Yolumu da bulurum, kanalımı da açarım, suyumu da getiririm… Böylesi daha makbul. Zaten torpil yapacak bir yakınım da yok çok şükür!

  Kısacası ben ahalinin anladığı torpil iÅŸlerinden anlamıyorum. Benim bildiÄŸim torpil baÅŸka. Çocukken marketten alırdık biz torpili. Yakardık fitilini… AteÅŸlerdik, eÄŸlenirdik… EÄŸlenme hususunda problem yok sanırım. Onların torpili de eÄŸlendiriyor ki yüzlerinde sırnaşık, kirli bir gülümseme oluyor bazılarının. Gülüşler farklı iÅŸte! Bizim saf kahkahalarımız gibi olabilir mi? Neyse bir keresinde tuÄŸlanın içine doldurmuÅŸtuk bir dünya torpili, etraf toz duman olmuÅŸtu… Yaralar, bereler, sıyrıklar… Sonra birbirimize bakıp bakıp gülmüştük arkadaÅŸlarla. Çocukluk iÅŸte…

  Hala çocuğum ve hala torpilin hasının marketlerde satıldığı kanısındayım. Ben bildiğimden şaşmam arkadaş! Torpil istersem gider köşedeki bakkaldan alırım. Kimileri vekillerden, müdürlerden falan istiyor. Anlamış değilim!