Tartışmak güzel ÅŸeydir. Farklı fikirlerin, zıt kutupların ortaya konup irdelenmesi çok hoÅŸtur. Tabi zıt kutup ve fikir sahipleri tartışmayı biliyorlarsa… Bağırarak, yererek, üzerek neye varılabilir? Zaten bunlar olduÄŸunda adı tartışmak olmuyor ki! Mesela bağırmak… Karşısındakini dinlemeye, farklı fikirlere tahammülü olmayanlar kendi fikirlerini bağırarak anlatıyorlar. Ne tat ne tuz bırakıyorlar. Ãœzmek… Karşısındakinin fikirlerinden çok zaaflarıyla ilgilenenler, “Bu yüzden böylesin…” ile baÅŸlayan sevimsiz cümleler kuranlarlardan nasıl seviyeli tartışmalarını bekleyebilirsin ki?

  Ve yermek… Seviyeli tartışmaları bile bitiren cümleler vardır. “Sen ne bilirsin?”, “Benden iyi mi bileceksin?”, “Sen daha ne gördün ki?”, “Bilmiyorsun konuÅŸuyorsun.” gibi. Zaten tartışmalarda “sen” ile baÅŸlayan cümleler kullanıldığında orada bırakmalı, durmalı, yutkunmalı… Çünkü başında “sen” var ise birkaç cümlenin, saldırı kaçınılmaz demektir.

  Tartışmak, farklı fikirler hakkında yorumlarda bulunmak, deÄŸiÅŸik düşünceleri olanlara katkı saÄŸlamak güzel ÅŸeydir. Tüm bunların temelinde “ben” ile baÅŸlayan cümleler yatar. “Anlatabiliyor muyum?”, “Ä°zah edebildim mi?” gibi. Ben dili ile kurulan cümlelerin ördüğü tartışmalar daha kalitelidir, seviyelidir ve yararlıdır.

  Yazdıklarım bildiğimiz şeyler değil mi? Peki kaçımız tartışırken bunları göz önünde bulunduruyoruz? Önemli olan bilmek değil, uygulamak! Seviyeli bir tartışma ortamı çok şey öğretir. Kıymetini bilene!