Dostum… Sen dinlettin ilk kez bana bu güzel eseri. Bizim ÅŸarkımız oluverdi, dinledikçe aklıma dostluÄŸumuz geldi. Cümbüşün ve baÄŸlamanın sesi her kulağıma deÄŸiÅŸinde eski günlerimizi yad ettim, sarıldım telefona. Ali Osman ile Niran girdiÄŸinde esere dağıldım kimi zaman memleket özlemiyle. Kimi zaman da vurdum rakının gözüne… Ne sözler duyduk ne adamlar gördük dedim kendi kendime. Birkaçı dışında yak gitsin… Kibrit çöpü kadar dik duramayan adamların gölgesini dostluk sandığıma bir kere daha lanet ettim ve dedim ki yine kendi kendime:  Ä°yi ki varsın ulan! Devamını Oku