Sene 11 Temmuz 1995. Güzel bir yaz sabahı Sırplar Srebrenitsa’ya giriyorlar, önlerine ne gelirse yakıp geçiyorlardı. Zaten daha önce yapılan top atışları ve roket saldırıları ile direnci kırılan Srebrenitsa’da ilerlerken hiç zorlanmıyorlardı. Boşnaklar şehri boşaltmaya, dağlara kaçmaya çalışıyorlardı. Sırplar’ın ne kadar acımasız olduğunu Bosnalılar iyi bilmekteydiler. Bu nedenle mümkün olduğunca uzağa kaçmak istiyorlardı. Halkın büyük çoğunluğu Potaçari’deki BM kampına sığındı. Hollandalılar’ın kontrolündeki kampa 6 bin kişi girmeyi başardı. Geri kalanlar da kampın çevresinde beklemeye başladılar.

  Çok geçmeden Sırplar kampın yakınlarına ulaştılar. Ratko MLADIC Hollandalı komutanlardan kamptaki Bosnalılar’ın teslim edilmesini istedi. Aksi takdirde kampı bombalayacağını ve kimseyi sağ bırakmayacağını söyledi. Hollandalılar hiç ses çıkarmadan şehri teslim ettikleri gibi kamptaki Bosnalılar’ı da sessizce Sırplar’a teslim ettiler. Ratko MLADIC Sırp televizyonlarına gülümseyerek pozlar vermekte ve Bosnalı çocuklara çikolata dağıtarak kimseye bir şey yapmayacaklarını söylemekteydi. Bu büyük yalan çok geçmeden ortaya çıkacaktı. Hollandalılar’ın silah zoru ile kamptan çıkardıkları Bosnalılar Sırplar’a teslim edilir edilmez katledilmeye başlandı. Kimi hemen kampın çevresinde kimi ise Bratunaç, Nova gibi yakın yerleşim yerlerine götürülerek işkence gördü ve öldürüldü. Avrupa’nın göbeğinde böylesine vahim bir olay yaşanırken BM yetkilileri hala müdahale edip etmemeyi tartışıyorlardı.

  Srebrenitsa’yı güvenli bölge ilan eden BM ve şehri korumakla görevli Hollandalı askerlerin bu katliama sessiz kalmaları ne kadar ilginçtir. Aslında sessiz kalmadılar. Kamptaki insanlar Sırplar’a teslim edildikten sonra Hollandalılar bir hafta daha kampta kaldılar. Bu süre içinde kampa kamyonlarla bira ve sigara getirildi. Hollanda’dan getirildiği söylenen bir orkestra eşliğinde eğlenceler düzenlendi ve kutlamalar yapıldı. Zaten kampta görevli olan Bosnalılar, Hollandalılar’ın kamptakileri birer “pislik” olarak gördüklerini ve bunu sık sık dile getirdiklerini söylemektedirler. Ayrıca Hollandalı generallerin Sırplar’dan hediyeler alırken çekilen video görüntüleri bulunmuştur.

  Sırplar kadınların ırzına geçip erkekleri doğrarken şehirde BM ve Hollanda bayrakları dalgalandığı söylenmektedir. Katliamdan çok sonra Hollanda ve BM kısmen de olsa suçlarını itiraf edecek ve de bazı açıklamalar yapacaklardır. Fakat hiçbir görevli yargılanmayacak, suçlanmayacak ve cezalandırılmayacaktır. Hatta yakın zamanda Hollandalı bazı askerlerin madalya ile ödüllendirildiğine şahit olduk.

  Yapılanlar “soykırım” olarak nitelendirildi ve Lahey Adalet Divanı tarafından “soykırım” olarak kabul edildi. Bu kabulün sonuna ise “Sırbistan sorumlu değildir.” gibi ibare eklendi. Yani yaşananlardan kimse sorumlu değildi. Bosnalılar’ın elinden silahlarını toplayan ve bölgeyi güvenli ilan eden BM, Sırplar ile katliam devam ederken görüşen BM temsilcileri, Sırplar ile işbirliği yaparak insanların katledilmesine göz yuman, şehri ve kampı korumakla görevli Hollandalılar ve de genç, yaşlı, kadın, çocuk demeden katledip, cesetleri parçalara ayırıp farklı bölgelere gömerek yıllar sonra bile bulunmasını istemeyen Sırplar yaşananlardan sorumlu tutulamazdı.

  Peki neden katledildi onca masum insan? Neden herkes sessiz kaldı? Neden? Neden? Nedeni açık: Avrupa’nın göbeğinde Müslüman olmaktı suçları o masum insanların. Başka bir neden ortaya konamaz…

  Sessiz kalan ve zamanında asker göndermeyen ülkemiz sanırım yine kınama mesajı yayınlamıştır.

  Hayatını kaybedenlere rahmet ve bu acıyı hala damarlarında hisseden Bosnalı kardeşlerimize sabır diliyorum.