Son gün her zaman acıklıdır ve bunun yanında iyimser duyguların yüreÄŸi kapladığı zamandır. Bir ÅŸehirden ayrılırken kötülerden çok iyiler hatırlanır. Ertesi gün baÅŸka bir ÅŸehre göçüp gitme gerçeÄŸi ile baÅŸ baÅŸa otururken; terk edilecek ÅŸehrin iyi yanlarını, bıraktığı olumlu izleri düşünürken bulur insan kendini. Ä°nsanlardan ayrılmak da böyledir. Hep güzel zamanlar düşer akıllara! Ä°ÅŸte bu yüzden “Kendine iyi bak!” denir.

  Åžehirlerden ve insanlardan ayrılmak zordur. Ä°kisinden de ayrılırken “Tekrar görüşeceÄŸiz!” der giden. Son güne dek düşünülmez uzaklar, ayrılıklar… Ä°ÅŸte o son gün kötü cümleler kurulmaz. Çünkü her ÅŸehir yahut her insan olumlu bir ÅŸeyler katmıştır; nerede, kiminle yaÅŸadıysa insan, ufak da olsa bir iyilik mutlaka görmüştür.

  Son günü tarif etmek güçtür! Zaman hiç geçmesin, akreple yelkovan hareket etmesin ister gitmek zorunda olan. Yürek de beden de yitiktir. YaÅŸanılan güzel günler geçer birer birer gözlerin önünden. Kötü zamanlar hiç olmamıştır. Bu yüzden “Bir daha gelmem!” dediÄŸi ÅŸehirleri yahut “Görmek istemem!” diye söylendiÄŸi kiÅŸileri bile bırakmak istemez insan!