Bir yerde petrolün kokusu dahi duyulsa Amerikan, Ä°ngiliz yahut Rus ÅŸirketleri bitiverir hemen. SavaÅŸlar açılır, insanlar öldürülür, kana boyanır sokaklar petrol için. Irak, Libya, Suriye… Birer birer kayar liderler özgürlük sabununa basarak. Sonra bir ülke çıkar “Önce biz vurduk, petrolün yüzde otuzu bizimdir.” der. Kimileri ortak petrol arar. Bölgesinde petrol olmayan diÄŸerine “Gel la beraber bakalım.” diyerek sızar istediÄŸi alana.

  Herkes farklı ÅŸekilde arar petrolü. Türkiye’ye bakalım. Güzel ülkem petrol aramak için bir baÅŸka ülkenin petrol aramasını bekler. Karasularımız tehlikeye girdiÄŸi zaman “Ben de arayacağım! Aha Piri Reis adlı gemiyi gönderiyorum.” diyerek sahneye çıkar. Yapılan doÄŸrudur ama insan ister istemez “Neden birileri aramadan biz aramıyoruz? Neden önce davranmıyoruz?” diye soruyor. Piri Reis gemisi Rum-Ä°srail ortaklığı ile petrol aranan Akdeniz’e gönderildi. Aynı gemi daha önce de Yunanistan Ege’de petrol aramaya baÅŸladığında Ege açıklarında petrol aramıştı. Galiba Piri Reis adlı geminin kaderi bu. Biri petrol aramadan limandan çıkamıyor yetmiÅŸ sekiz model, yorgun gemi.

  Dedim ya herkes farklı arar petrolü. Biz de farklı arıyoruz iÅŸte. Cennet vatanımızda arama yapsak bulacağız… Bulsak ne deÄŸiÅŸecek ki? Yine “Rezervi yetersiz!..” masalları ile uyutulacağız. Önün, arkan, sağın, solun petrol ama sen de yok. Sobe!