Cani adam, vicdansız anne, kötü baba… Bu ve benzeri cümlelerle dolu programlar… Elinde mikrofonla gezerken görüyor hemen cin muhabirler karısını döven adamları, çocuklarını kilitleyen anneleri… Gerçekmiş gibi yutturmaya çalışıyorlar bizlere. Bu kadar kötü oyunculukları nasıl yutabiliriz? Gülüyoruz… En çok da küçücük yavrucakların bıyık altı gülümseyip rol yapmalarına bayılıyorum. “Babamız bizi buraya kilitledi, açız.” derken bile gülümsüyorlar. Arka plandaki ses ise korkutma görevini yerine getirmeye çalışıyor. Peki izleyenleri korkutarak elinize ne geçiyor?

  Bir dönem Sır Kapısı gibi programlara ağırlık veren Samanyolu Televizyonu son zamanlarda mantığı aynı olan fakat tarz olarak farklı olan programlara yöneldi. Yine iyi – kötü muhabbeti var fakat gerçekçilikten epey uzak. Gerçekçilikten kastım oyuncuların performanslarının basit, yetersiz olması. Yaşanan durumların gerçek olmadığının zaten cümle alem farkında.

  Bu tarz programların 7 ile 12 yaş arası çocuklara zarar verdiğini düşünüyorum. İzlerken yüzlerindeki korkuyu gördüm, görüyorum. Bir ders mi çıkarması gerek izleyenlerin onu da anlamış değilim. Bir dönem Sır Kapısı izleyip uyuyamayan çocuklar olurdu şimdi ise bu tarz programları izleyip etkileniyor insanlar ve özellikle de çocuklar. Lise 2. sınıfta iken bir arkadaşımız Sır Kapısı’nı izleyip etkilendiğini, uyuyamadığını ve sıkıntılar yaşadığını söylemişti. Bu yaştaki bir insan etkileniyorsa çocuklar daha da çok etkileniyor demektir.

  Yasakçı bir zihniyete sahip değilim. Bu tarz programları kaldırın falan demeyeceğim. Yayın saatini gece geç saatlere alarak bu kurmacaya devam edebilirsiniz.

  Sigaranın, alkolün, kanın buzlanarak gösterilmesi insanları korumak için yeterli değil. Hatta gereksiz. Asıl önlem programların içeriğine dikkat edilerek alınabilir. Bu benim görüşüm. Bu programları beğenerek izleyenler, buzları yeterli görenler de olabilir. İlkine zevkler tartışılmaz diyerek bir kılıf bulabilirim ama ikincisine bir şey bulamayacağım…