nuManaGa.com

Mezuniyet

  Son mu yoksa başlangıç mı bu tören? Bu mutluluk neden? Kepleri fırlatıp belgeleri alınca tamam oluyor mu her şey? Mezun olduk ama sevinsek mi üzülsek mi bilemiyoruz aslında. Gelecek kaygısı, sonu s ile biten sınavlar, kariyer, iş sıkıntısı… Daha sayayım mı? Mezuniyet töreninde gülen yüzlerin hemen hepsinin yüreğinde bir korku var. Kepi havaya attıktan sonra ne olacağını bilen yok. Hayatın kasisli yolları bekliyor gencecik bireyleri. Her zorluk aşılır elbet. Zorlukları aşmak mesele değil. Zorlukların hiç bitmemesi ve ömür denen kısa zamanı heba etmesi korkutuyor mezun olan gençleri.

  Fotoğraf makinelerinin tuşlarına en çok basılan günlerden biri. Aileler gururla, çocuklarının kürsüde yerlerini almalarını bekliyor. Ha çıktı ha çıkacak… Yürekler kıpır kıpır. Kimi çekirdek kimi geniş aile. Toplanmışlar, gelmişler… Ve kürsüde görününce çocuk çığlıklar atılır, el sallanır, sevinç gözyaşları dökülür… Bu gurur, mutluluk anlatılacak gibi değil. Yaşamayan bilemez.

  Gençler kürsüye doğru yol almaya başladıklarında heyecandan ne yapacaklarını bilemez haldedirler. Bir yandan hocalarının ellerini sıkıp diğer yandan “Acaba annemler beni görüyor mu?” diye düşünmekten kendilerini alamazlar. Belgeler verilir, hizaya gelinir… Pamukkale Üniversitesi gibi okullar mezuniyet töreni yapmayı beceremediklerinden tüm okul değil de sadece sınıflar teker teker kep atma şansına erişebilir. Neyse… Bir, iki, üç! Heyyyy! Kepler havaya fırlatılır. Anne ve baba aranır kalabalığın yorduğu alanda. Kepin yere düşmesi ile mezuniyet töreni artık bitmiştir.

  Kep yere düştükten sonra birkaç fotoğraf çektirilir. Aileyle, hocalarla, dostlarla… En fazla bir yarım saat daha engeller gelecek kaygısını, fotoğraf çekilmek için harcanan zaman. Tören sonrası bir program yoksa eve giden yolda düşünmeye başlar genç beyinler “Şimdi ne olacak?” diye.

  Geride kalan zamanın kattıkları, yaşattıkları mutlu ediyor. Mezuniyet sonrası mutlu olanlar gibi pişman olanların da sayısı çok. Başına keşke koydukları cümleler ile paragraflar oluşturuyor kimileri. Mutluluk, pişmanlık, hüzün, korku… Mezuniyet töreni deyip geçmemek gerek. Bakın işte hayatın ta kendisi. Dört mevsim gibi. Ne ararsanız var birkaç saatlik törende.

  Gelecek korkusu ile mezun olanlar kervanına ben de katıldım. Bir rüzgara mı kapılacağım; yoksa uçurtma misali rüzgara karşı mı duracağım? Bakalım zaman neler gösterecek umutları olan bu gence.

Not: Resimleri daha büyük boyutta görmek için üzerlerine tıklayın derim.

YAZIYI BEĞENDİN Mİ? DURMA PAYLAŞ!
Etiketler: , , , , ,
  1. nuManaGa diyor ki:

    Aynen Melik. Hiçbirimiz hissedemiyor ne yazık ki.

  2. Melikkan diyor ki:

    Mezun olduk olmasına da bu sevincimiz kursağımızda kaldı. Öğretmen miyiz neyiz ben hiç hissedemedim doğrusu….

Bir Yorum Yazın

Önceki yazıyı okuyun:
Kafkas İslam Ordusu
Kafkas İslam Ordusu

  Rusya'nın ekonomisini güçlendirip savaşlara girmesi, Türklerin acılarının temel sebebidir. Osmanlı Devleti'nin son dönemlerinde gücünü yitirmiş olması, Rusların kanlı politikalarının önünde...

Kapat