Son mu yoksa baÅŸlangıç mı bu tören? Bu mutluluk neden? Kepleri fırlatıp belgeleri alınca tamam oluyor mu her ÅŸey? Mezun olduk ama sevinsek mi üzülsek mi bilemiyoruz aslında. Gelecek kaygısı, sonu s ile biten sınavlar, kariyer, iÅŸ sıkıntısı… Daha sayayım mı? Mezuniyet töreninde gülen yüzlerin hemen hepsinin yüreÄŸinde bir korku var. Kepi havaya attıktan sonra ne olacağını bilen yok. Hayatın kasisli yolları bekliyor gencecik bireyleri. Her zorluk aşılır elbet. Zorlukları aÅŸmak mesele deÄŸil. Zorlukların hiç bitmemesi ve ömür denen kısa zamanı heba etmesi korkutuyor mezun olan gençleri.

  FotoÄŸraf makinelerinin tuÅŸlarına en çok basılan günlerden biri. Aileler gururla, çocuklarının kürsüde yerlerini almalarını bekliyor. Ha çıktı ha çıkacak… Yürekler kıpır kıpır. Kimi çekirdek kimi geniÅŸ aile. Toplanmışlar, gelmiÅŸler… Ve kürsüde görününce çocuk çığlıklar atılır, el sallanır, sevinç gözyaÅŸları dökülür… Bu gurur, mutluluk anlatılacak gibi deÄŸil. YaÅŸamayan bilemez.

  Gençler kürsüye doÄŸru yol almaya baÅŸladıklarında heyecandan ne yapacaklarını bilemez haldedirler. Bir yandan hocalarının ellerini sıkıp diÄŸer yandan “Acaba annemler beni görüyor mu?” diye düşünmekten kendilerini alamazlar. Belgeler verilir, hizaya gelinir… Pamukkale Ãœniversitesi gibi okullar mezuniyet töreni yapmayı beceremediklerinden tüm okul deÄŸil de sadece sınıflar teker teker kep atma ÅŸansına eriÅŸebilir. Neyse… Bir, iki, üç! Heyyyy! Kepler havaya fırlatılır. Anne ve baba aranır kalabalığın yorduÄŸu alanda. Kepin yere düşmesi ile mezuniyet töreni artık bitmiÅŸtir.

  Kep yere düştükten sonra birkaç fotoÄŸraf çektirilir. Aileyle, hocalarla, dostlarla… En fazla bir yarım saat daha engeller gelecek kaygısını, fotoÄŸraf çekilmek için harcanan zaman. Tören sonrası bir program yoksa eve giden yolda düşünmeye baÅŸlar genç beyinler “Åžimdi ne olacak?” diye.

  Geride kalan zamanın kattıkları, yaÅŸattıkları mutlu ediyor. Mezuniyet sonrası mutlu olanlar gibi piÅŸman olanların da sayısı çok. Başına keÅŸke koydukları cümleler ile paragraflar oluÅŸturuyor kimileri. Mutluluk, piÅŸmanlık, hüzün, korku… Mezuniyet töreni deyip geçmemek gerek. Bakın iÅŸte hayatın ta kendisi. Dört mevsim gibi. Ne ararsanız var birkaç saatlik törende.

  Gelecek korkusu ile mezun olanlar kervanına ben de katıldım. Bir rüzgara mı kapılacağım; yoksa uçurtma misali rüzgara karşı mı duracağım? Bakalım zaman neler gösterecek umutları olan bu gence.

Not: Resimleri daha büyük boyutta görmek için üzerlerine tıklayın derim.