Gözünü karartıp herkese kafa göz dalmak değildir mertlik. Yeri geldiğinde gitmeyi ve susmayı bilmektir. Büyük kalabalıkları ardında bırakıp sakinliği seçmektir. Yüze gülen, arkadan atanlara inat onlar gibi olmamaktır. Onlar gibi olduktan sonra ne kalır geriye insanlıktan, adamlıktan? Hiçbir şey! Sinsilik, kindarlık, yalancılık bana göre değil. Yaptığım davranışlara kılıflar giydirmek benim anlayışıma ters. Ne söylediysem istediğimden söyledim hep.

   ”Aslında onu demek istemedim…” ile baÅŸlayan cümleler yer almaz lügatımda. Çünkü içimden ne geçiyorsa onu söylemiÅŸimdir. Yalaka olmadım diye, sözümden dönmedim diye havalı bilinmek olsa da iÅŸin ucunda kıvıramam ben yahut söylediklerimi yumuÅŸatmak için uÄŸraÅŸamam…

  Ä°yi yahut kötü yaÅŸanmışlıklar var insanlarla… Düzeltiyorum; insan sandıklarımla. Peki onca zaman sonra deÄŸiÅŸen insanlara ne demeliyim? Küfür mü etmeliyim? Üçüncü ÅŸahıslara kötüleyen cümlelerle mi anlatmalıyım onları? Yapmam! Yapmayacağım! Ä°nsanlar sorsalar da, meraklansalar da, ısrarcı olsalar da ben kara cümleler ile kimseleri yermeyeceÄŸim. YaÅŸanmışlıklara ihanet edip ÅŸimdilerde arkamdan atıp tutanlara malzeme vermeyeceÄŸim… Neden konuÅŸayım? Neden malzeme vereyim ucuzluklara? Suçlu olan insan arkadan konuÅŸur, kendini aklamaya, insanları etkilemeye çalışır… Benim buna ihtiyacım yok ki. Herkes her ÅŸeyi ve herkesi çok iyi biliyor. Üç günlük eÄŸlencelerini bozmamak için ses edemiyorlar sadece. Yoksa herkesin söyleyecek çok sözü var. Ben mertliÄŸi eÄŸlenceye tercih ettim! Tercih etmeyene de diyecek sözüm yok!

  Ä°hanet sadece aldatmayla olmaz. Mertlik sadece kavgada anlaşılmaz.Gitmenin ve susmanın mertlik olduÄŸunu anlayan erdemli insanlar olduÄŸunu herkes görsün, duysun, bilsin… Yüreklerinin karanlığı yüzlerine vurmuÅŸ insanlara karşı ne kadar mert olursan ol… Ömrü namert olanlardan mertliÄŸi anlamalarını beklemek lüzumsuz olur!