Zamanı geri alabilsem keÅŸke. Öyle yıllar öncesine dönmek falan deÄŸil amacım. BeÅŸ dakika yahut ÅŸu yazıyı yazmadan 5-6 saat öncesine dönsem yeter. AÄŸzımdan çıkan bir sözün, yaptığım bir hareketin canımdan çok sevdiÄŸim bir insanı incitmesini engelleyebilsem… ÇektiÄŸim vicdan azabını birazcık hafifletebilsem… Gözlerim dolarken, yaÅŸlarım akarken aklıma gelen o dakikaları silebilsem… Acıyla kavrulan sol tarafımı birazcık soÄŸutabilsem… KeÅŸke! KeÅŸke mümkün olsa böyle bir ÅŸey! Mümkün olsa da bağışlasam sinirlenince kendinden geçen dilimi!

  Ömür geçtiği için değil zaman geri gelmediği için acır insanın içi. Daha iyi anlıyorum her şeyi. Yapılan bir yanlışın zamanın demir parmaklıklarında bir ömür kalabileceğini idrak ediyor şimdilerde her şeyin üstesinden gelen fakat sinirlenince dilime hükmedemeyen aklım.

  Acı ve öfke var içimde. Kızgınlıkların kendime, beni en çok seven insanlardan birini kırmayı beceren dilime! Tüküreyim sinirime! Sert erkeÄŸiz ya, toz kondurmayız, bok sürdürmeyiz ya! Alayı yalan! Sertlik mertlik hikaye. Topu topu beÅŸ dakika. Sonrası yürek yangınları, azap ile kavrulan vicdan dolayları…

  MutluluÄŸu herkes paylaşıyor. Sen benim acılarımı, yalnızlığımı, korkularımı paylaÅŸan yegane kiÅŸisin. Kocaman gülümsemeni bir dakikadan fazla süre görmeyen gözlerim boÅŸ ver bir ömür görmesin! Üzdüğüm hiçbir insan için üzülmemiÅŸtim ben bugüne dek. Åžimdi kahrolmamın sebebi senin bambaÅŸka olmandan olsa gerek! KeÅŸke yaÅŸanmasaydı o birkaç dakika, yazdırmasaydı bu dizeleri yüreÄŸim. Yahut olsaydı zamanı geri alabilecek kudretim…