Adettendir her sene gösteriÅŸ için aÄŸaç dikilir güzel ülkemde. Valiler, kaymakamlar, müdürler, amirler… Bayılırlar ellerinde fidanlar ile kameralara poz vermeye. Kurumların, kuruluÅŸların reklam yapması için de önemlidir fidanlar. Dikmek önemli deÄŸil tabi. Yol üstünde görüyorsunuzdur hatıra ormanlarını. Kaç tane aÄŸaç var? Hatıra ormanı diye tabir edilen alanlarda aÄŸaç görmek neredeyse imkansız. Her tarafını yabani otlar kaplamış ve çoÄŸu çöplüğe dönmüş hatıra ormanlarının. Gazetecilere pozlar verildikten sonra bu alanların halini, hatırını soran olmadığı aÅŸikar.

  Reklam kokan hareketler bunlar. AÄŸaç dikmeler falan… Peki ya sonra? Hemen her ÅŸehrin giriÅŸinde ve çıkışında tabelaları görüyorsunuzdur. O kurumun, bu ÅŸahsın, ÅŸu bürokratın adına hatıra ormanları ile dolup taşıyor her yer. Peki kaçında gür aÄŸaçlar, yeÅŸil alanlar var? Üç mü beÅŸ mi? Bence o kadar da deÄŸil.

  Yazıktır! Reklam için güzelim alanları talan etmek neden? AÄŸaçlar dikiyorsunuz, bakım yapmıyorsunuz, umursamıyorsunuz… Sonrası ortada. Ottan, çöpten geçilmeyen mekanlar ile süslüyoruz yol kenarlarını. Tabi bir de tabela kirliliÄŸini eklemek gerek. Kocaman kocaman levhalarla süslüyor herkes hatıra ormanlarını. AÄŸaç yok, yeÅŸillik yok ama kocaman tabelalar yerinde. Paslı, pis, çirkin… Ä°ÅŸte reklam budur. Kalıcılık buna denir. Yanılıyor muyum?

  Kimse boşuna hatıra ormanı falan yapmasın. Gerek yok! Eğer gerçekten doğa için bir şeyler yapmak istiyorlarsa adam gibi kurumlara bağışta bulunsunlar yahut tabelaya gerek görmeden gönülden istedikleri için fidanlar diksinler. Mesele reklam değilse tabi!