Verilen basit bir karar dahi insana yepyeni ufuklar açabiliyor. Hiç umulmayan bir anda alınan telefon, bir mesaj ya da bir çağrı insanın hayata bambaşka bakabileceği bir soluk olabiliyor. En güzeli de böyle basit bir tesadüfle gelişen arkadaşlıklar…

Hayat boyunca sevdiğimiz, güvenebileceğimiz, derdimizi anlatabileceğimiz, bir şeyler paylaşıp, sohbet edebileceğimiz, güzel anlar, hatıralar yaşayabileceğimiz insanları aramıyor muyuz? Bu arayışa değer insanları öyle bir anda, kendiliğinden karşımızda bulunca bu durumun keyfine değecek başka bir şey olmuyor.

***

Aldığım bir telefon davetine önce ret cevabı verip, hemen ardından değişen koşullarla beraber olumlu olarak değiştirdiğim cevabım ile tanışma, buluşma fırsatı bulduğum Denizli tayfası var, hayatımın bir yerlerinde…

Ortak noktaları çeşitli sebeplerle Denizli’de yaşıyor olmaları Akhisarlısı da var, Trabzonlusu da, Fatsalısı da var Zonguldaklısı da; Batmanlısı da var Adanalısı da… Kimi okul için orada, kimi çalışmak için; kimi kendi evinde yaşıyor, kimi öğrenci yurdunda…

***

27-28 Şubat’ta bir eğitim vesilesi ile gittiğim Denizli benim için güzel anılar ve güzel arkadaşlıkların başladığı bir yer olarak sonsuza kadar hafızamda kalacak.

Birçok farklı noktada aynı amaç uğruna bulunan ben, daha önce görmediğim kadar doğal ve içten ilgiyi burada şaşırmış biçimde görünce ne yapacağımı çok kestiremedim aslında.

Garip duygular ve endişelerle başlayan eğitim sürecinde, pratik, ne yapmak istediğini bilen ve özgüven sahibi insanlarla bir arada bulunmanın insana sağladığı katkı apayrı bir şey.

Eğitim gününün akşamı birlikte geçirilen keyifli dakikalar ise hala önemli bir anı olarak bir yerlerde duruyor.

***

Olumlu, iyi ve güzel düşüncelerle döndüğüm şehrimden yine bu güzel arkadaşlıkların devamı için bir araya geldiğimiz Akyaka bizleri biraz daha yakınlaştıran, ilişkilerimizi daha da pekiştiren ve birbirimizi daha iyi tanımamıza sebep olan bir yer oldu.

Balık ekmek yeme çabaları, yağmurdan kaçıp otobüse gitmeler, sahipsiz teknelerde pasta kesmeler, Azmak Çayı üzerinde atılan çığlıklar, ormanda doğa yürüyüşleri, Fenerbahçe-Galatasaray maçı için mekan aramalar… Her biri o kadar sıcak ve doğaldı ki, keyifli ve mutlu dakikalar olarak fotoğraf kareleri ile ölümsüzleştiler.

***

Ve son buluşma. Bu kez durak yine Denizli. Şimdilik en sonuncu olarak kayıtlara geçen buluşmamız Denizli’de sevgili Numan ve Önder’in öğrenci evlerinde gerçekleşti. “Mesi”,”ması” kattığımız cümleler, birbirimize sataşmalar, gecenin bir yarısı yapılan yemek çabaları, Sevgi ve Duygu’nun doğumgünü telaşesi, Mustafa’nın “yoğurt” peşinde koşturmaları, Numan’ın o mekandaki rezil şarkılardan bir an olsa bile bizleri kurtarması, Eylem’in yer ayırmaları, Coşkun’un beni Facebook’a eklemesi, Ebru’nun pis yedili tripleri, Sevgi’nin şeytanlığı, Önder’in sigarayı cebimden yürütmesi, Ahmet’in her şeye son noktayı koyması, müthiş “pes” oyunumuz, tavlada Önder’i yenişim, Eylem’in TEGV kısaltmaları oyunu, sızıp kalmam, sürekli domates ve salatalık soyulması, öğrenci evinin buzdolabının ağzına kadar dolu olması, “Pekdemir mi, Bim mi” tartışması, balkondan meyve alır mısın polemiği, uykunun gözlerimizden akmasına rağmen bizi uğurlamak için gecenin ikisinin beklenmesi…

Hepiniz çok iyiydiniz, çok uğraştınız, çok didindiniz. Bu kadar çok ilgiyi hak ettik mi bilmiyorum ama her biriniz ayrı ayrı ilgiyi hak ediyorsunuz. İyi ki tanışmışız, iyi ki o “evet’i” demişim!

 Bu yazı dostum Ahmet Buğra TOKMAKOĞLU’na aittir.

abtokmakoglu@gmail.com