Bugün deÄŸiÅŸtim. Heyecanlarımı artık kimse ile paylaÅŸmam, sevinçlerime kimseleri ortak etmem. İçimden geçen ne varsa “çat” diye söylemem. Anın getirdiklerini paylaÅŸma zevkine katmam çevreyi. Belki o zaman farklı olur herkes. Esprilerimi rafa kaldırdım. Korkarım hep orada kalacaklar. Olsun! Yeter ki insanlar mutlu olsun! İçimden geldiÄŸi gibi davranmanın getirileri bir baÅŸka oluyor son zamanlarda. İçimi açmanın acıtması da ayrı bir tasa.

  Mutsuz falan değilim. Sadece değiştim. Artık uzun uzun konuşmasam da çok şey anlatıyor sözlerim. Anlayana anlaması gerekeni söylüyor dilim. Kelepçeledim kendimi. Biraz daha sessizleştim. Belki de yanlış yapıyorum ama bunu yapmam gerek diye düşünmekteyim.

  Yeni bir pencere açtım. Oradan seyrediyorum artık insanları. Eski pencerem kadar geniş değil yenisi. Sadece görmem gerekeni gösteriyor renkten düşen gözlerime. Fazlasını gördüm de ne oldu? Uzak ufuklara bakıp kalabalıklarla kucaklaştım da ne kazandım? Görmem gereken yeter artık bana!

  Yeni penceremin önünü renk renk çiçeklerle donatmadım. Gri bir denizlik kafi. Biraz aşağı sarksam yeter. Zaten çoğunlukla kapalı olacak bu pencere. Camları da siyaha mı boyasam? Karartsam mı odamın içini?

  Hayırlı olsun bana! Yeni bir pencerem ve yeni bir ben var artık.